Wij zijn goed in het bouwen van dijken🇬🇧🇳🇱

Ik ben een Nederlander en ik ben trots op mijn afkomst. Nederlanders hebben veel om trots op te zijn. We hebben niet alleen de zeeën veroverd, maar we weten ook hoe we ons er tegen moeten beschermen. We weten hoe we windmolens moeten bouwen, en we weten hoe we de wind kunnen vangen en voor ons laten werken. We bouwen polders, en we zijn in staat om vrij letterlijk nieuwe manieren te vinden om op het water te leven. We kunnen steden doen verrijzen op plekken waar niets dan kalme golven waren.

Eén van de grote filosofen uit de tijd van de Verlichting was ook een Nederlander. Baruch Spinoza was zijn naam. Hij woonde eerst in Amsterdam, maar werd verbannen door zijn joodse familie vanwege zijn ideeën die zijn tijd ver vooruit waren. Desalniettemin kon hij vrede vinden in het kleine dorpje genaamd Rijnsburg, waar ik ook lange tijd gewoond heb. Er is nog steeds een klein museumpje in zijn naam, het Spinozahuis, vlak om de hoek van de straat waar ik mijn tienerjaren versleet.

Helaas (of gelukkig, afhankelijk van hoe je het bekijkt) werd Rijnsburg opgeslokt door de Katwijk. Overweldigd door de golven van de zee van het vissersdorp waar ik geboren ben. Rijnsburg bestaat nog in naam, maar het is geen zelfstandige gemeente meer…

Lange tijd vond ik Katwijk een fijner dorp dan Rijnsburg. Misschien was dat mijn eigen jeugdige driftigheid. Nu maken die dorpen me niet zoveel meer uit. Ik kom er niet meer zo vaak, wat ik jammer vindt, want er is nog genoeg te leren. Maar wat me altijd bij is gebleven is de verbinding met het water. Ik woon nog steeds op een korte fietsafstand van het strand.

Maar deze blog gaat natuurlijk niet alleen over mijn verleden, want dit is een post over filosofie. En mijn vrouw die vroeg mij eens diepzinnig: wil jij de vloed zijn, of de ark?

Ik antwoordde dat ik de ark wil zijn. Zo zie ik mijn Filosofie der Balans. Niet iets wat je de mensen opdringt, maar iets dat openstaat voor iedereen die het wil lezen. Een filosofie die onderdak biedt voor iedereen die bang is voor de vloed.

Want het mooie aan een ark is dat die opstijgt. Als je er eenmaal inzit dan tilt ‘ie je op zodat de vloed niet langer bij je kan komen. En het allermooiste is: in een ark zit je niet alleen.

Tegenwoordig kom ik af en toe bij het Huis met de Hoofden in Amsterdam. Een schitterende plaats waar ze veel oude boeken hebben, waaronder over Spinoza. Dat houdt een man een beetje bezig tussen het schrijven van boeken, werken aan software, en het familieleven. Er is nog zo veel te doen, en dat bevalt me uitstekend. Ik heb geen idee hoe lang het duurt om een ark te bouwen, maar bij willen en welzijn geloof ik dat we de tijd hebben.

Soms is het best spannend hoor. Niet iedereen wil geconfronteerd worden met verhalen over filosofie, of Spinoza, of een aanstaande vloed. Maar als Nederlander heb ik jong geleerd te zwemmen, en ik ben niet bang voor een druppeltje water. En als het ooit te gek wordt, dan weet ik ook dat we behoorlijk goed zijn in het bouwen van dijken.

Wordt vervolgd…