Zet niet je geliefden klem🇬🇧🇳🇱

In een voorgaande post schreef ik over hoe determinisme gelijkgesteld kan worden aan oppressie. Dat artikel was geschreven vanuit een diep filosofisch perspectief, en daarom tevens zeer rationeel geschreven. Maar aangezien ik begrijp dat dit niet is hoe iedereen graag over zulke onderwerpen nadenkt, wil ik het nogmaals proberen vanuit een meer empathische hoek.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben bovenal een rationeel mens, en geschapen zo dat empathie voor mij op de tweede plaats komt. Maar ik schreef reeds een artikel over het leren van empathie, dus wil ik dit nogmaals proberen te schrijven vanuit een empathisch perspectief.

Is het niet zo dat het balanceren vooral draait om het geven van keuzes en mogelijkheden aan hen die tegenover elkaar staan? Zodanig identificeer ik mijzelf met het feminisme wanneer ik voel dat de stem van de vrouwen onderdrukt wordt. Maar ik kies de partij van de mannen wanneer ik voel dat de feministen het te bont maken. Ik doet dit in de naam der balans, en omdat ik voel dat ik me kan inleven met beide zijden van het spectrum.

Maar ja, tenslotte ben ik slechts een man.

Ik mag dan misschien een filosoof zijn, maar ik ga me niet wagen aan het ombuigen van de wetten der fysica. En het zijn niet alleen de wetten der fysica die mij gebonden houden. Zijnde een man voel ik ook dat onze cultuur mij oplegt dat ik de rationele denkwijze voorop dien te stellen, anders nemen andere mannen mij ook niet meer serieus. Het is een lot dat ik geaccepteerd heb.

Dat betekent wel dat in de cultuur van vandaag de dag ik zo af en toe vrouwen tegen het lijf loop die vinden dat ik stink naar mannelijk ego. Ik probeer niet opzettelijk de vrouwen tegen me in het harnas te jagen, maar ik kan hun sensitiviteit natuurlijk niet beheersen.

Ironisch genoeg werd ik van de week op LinkedIn geconfronteerd met iemand die mij een seksist noemde… bij willen en welzijn geloof ik dat het een man betrof. Ik geef toe dat ik een beetje moest lachen. LinkedIn is natuurlijk sowieso een egocentrisch, carrière-georiënteerd netwerk. Het valt mij op dat veel van de mannen die zich daar uitspreken tamelijk naïef zijn.

Ik denk dat ‘ie het goed bedoelde, maar toch…

Als balanceerder maak ik mij niet zo druk om het aan de kaak stellen van taboes in de naam der balans. Ik wil best progressief zijn, maar ik kan niet té progressief zijn, want ik wil de geschiedenis niet vergeten. Tenminste, niet al te snel.

Op Substack las ik een artikel dat een krachtige indruk op mij achterliet en de tranen liepen over mijn wangen. Het was een Engelstalig stukje, genaamd the Absent Lyre.

Tegelijkertijd, ik ben de laatste tijd iets meer emotioneel dan gebruikelijk. Ik had ongeveer tegelijkertijd mijn tweede roman afgerond en tevens een vasectomy ondergaan. De pijn van beiden staat me nog vers op de lippen (de roman beschrijft ook thema’s als verdriet, verlies, en het omgaan daarmee).

Voor mij persoonlijk is de Filosofie der Balans een project dat ik ben begonnen om met mijn innerlijke strijd om te gaan. Op enigerlei wijze voel ik ook dat dit deels mijn zondestoel is. Ik ben weliswaar geen religieus persoon, maar ik geloof wel degelijk. Ik geloof in het Leven, in God, in de Natuur, en tevens in het Universum. En ik geloof dat mensen zo nu en dan hun zonden moeten kunnen uiten.

Nou, als een empathisch persoon wil ik natuurlijk niet al te sterk overkomen door maar al mijn vuile was buiten te hangen. Dat is ook niet waar de filosofie om draait.

Wat ik wel doe, ik neem stukjes van mezelf, delen van de wereld om mij heen, en dan schrijf ik verhalen die betrekking hebben op beiden.

Ik voel dat dat iets is wat mij op het lijf geschreven is. En ik voel tevens dat de wereld zoiets misschien ook wel nodig heeft. Ik voel dat het tijd is voor genezing. Samen, maar tevens voor onszelf.

Mijn gevoel zegt dat we niet meer mannen nodig hebben die opkomen voor de rechten van vrouwen, net zo min als dat ik denk dat we meer vrouwen nodig hebben die proberen zich als mannen te gedragen.

Is dat een seksistische bekentenis? Allicht. Maar ik zeg dit omdat ik voel dat zowel mannen als vrouwen mooi zijn op hun eigen wijze. We hoeven elkaar niet steeds voor de voeten te lopen om dat te zien.

De balans wordt gevonden in paren, tussen hen die tegenover elkaar staan.

De liefde wordt gevonden in eenvoud, in onszelf.

Soms moeten we onszelf trotseren, en moeten we durven om kleur te bekennen, zodat we blijven leren te begrijpen, en opnieuw kunnen blijven leren om van elkaar te houden.

Toen ik begon met de filosofie der balans, sprong ik voel moed en dwaasheid in de krochten der metafysica. Een diepe duik, maar wel één die me hielp en mij leerde om een rationele en tevens juiste stelling in te nemen.

Ik realiseerde me eindelijk waar deze filosofie nou precies om draaide. Het doel was nooit om mijn zonden op te biechten; ik wilde slechts het hart en de geest verbinden zodat beiden gebruikt konden worden in de leer der balans, voor de verbetering van mijzelf, onszelf, en hopelijk zo veel mogelijk anderen.

Verbinding van het hart en de geest is een exercitie in balans. Het draait om het vinden van een gezamenlijk begrip jegens zowel de rationaliteit als de empathie.

Ik voel dat hier de sleutel ligt. Door zowel de rationaliteit als de empathie te ontsluiten geven we mensen een keuze, zodat zij zich niet klemgezet voelen. Wil je de rationele stem zijn, of de empathische? Het is je eigen keuze.

Beiden verdienen liefde en respect, zeker voor diegenen die niet radicaliseren in de ene richting danwel een andere.

Dit is tevens waarom ik zeg dat je niet altijd de juiste keuze hoeft te maken. De balans zelf moet natuurlijk ook niet geradicaliseerd worden.

Je mag vergissingen maken, zolang je maar probeert het niet al te erg te verkloten. Het rechtzetten van je vergissingen kan een pijnlijke onderneming zijn. Maar ik geloof dat je het kunt. En zodra je je angsten onder ogen bent gekomen, krijg je een nieuwe keuze. Een nieuwe kans.

Ik hoop dat je die neemt.

Met liefde, Arend